Trzy główne etapy w skrócie:
| Data | Udokumentowany przykład | Co się zmieniło? |
|---|---|---|
| 1982 | Tekstowy uśmiech Fahlmana. | Za pomocą interpunkcji oddzielił komunikaty żartobliwe od poważnych. |
| 1999 | Zestaw DOCOMO składający się z 176 elementów. | Małe znaki graficzne trafiły do wiadomości mobilnych. |
| 2010 | Unicode 6.0. | Wspólne identyfikatory znaków rozszerzono o większy zestaw emoji. |
To udokumentowane kamienie milowe. Oryginalne źródła z nimi związane znajdziesz w poniższych sekcjach.
Udokumentowany tekstowy uśmiech z 1982 roku
W wiadomości zachowanej na stronie Uniwersytetu Carnegie Mellon z dnia 19 września 1982 roku Scott Fahlman zaproponował ciąg znaków :-) do oznaczania komunikatów żartobliwych. W tym samym miejscu pojawił się też ciąg :-( służący do odróżniania komunikatów poważnych. Jest to dobrze udokumentowany etap w historii używania emotikonów online. Źródło: oryginalna dyskusja na stronie CMU
Taki znak składał się z dostępnych znaków interpunkcyjnych. Kto znał jego użycie, łatwiej dostrzegał intencję autora. Do interpretacji potrzebna była jednak wspólna wiedza: sam znak nie wyjaśniał całego kontekstu rozmowy.
To ma swoje wnioski również dziś. Zespół lub grupa znajomych może wypracować własne krótkie oznaczenia, ale dla nowego uczestnika mogą one wymagać wyjaśnienia. Nauka wspólnego używania pozostaje osobnym zadaniem obok technicznego wyświetlania.
Jeden z znanych kamieni milowych japońskich emoji mobilnych
NTT DOCOMO wydało w 1999 roku zestaw składający się z 176 emoji. Figury Shigetaki Kurity powstały w ramie 12 × 12 pikseli. Kolekcja MoMA datuje tę pracę na lata 1998–1999 i prezentuje jej znaczenie związane z wysyłaniem wiadomości mobilnych. Źródło: MoMA, Shigetaka Kurita – Emoji
W zestawie, obok wyrazów twarzy, znajdowały się też znaki pogodowe i inne znaki graficzne. Nazwa „emoji” pochodzi od złożenia japońskich słów oznaczających „obraz” i „znak”. Przedrostek „emo” na początku słowa może więc łatwo wprowadzać w błąd osoby kojarzące go z angielskim słowem emotion.
Rozmiar 12 × 12 pikseli dawał ciasną ramę: na 144 pikselach trzeba było narysować rozpoznawalny znak. Zestaw przechowywany przez MoMA prezentuje tę konkretną pracę projektową. Nie można jednak przypisać całej historii komunikacji wizualnej jednemu zestawowi.
Wspólne identyfikatory ułatwiły interoperacyjność
Unicode 6.0 został wydany 11 października 2010 roku. Jedno z ważnych rozszerzeń tej wersji dotyczyło emoji, a osobny plik danych przypisał znaki do wcześniejszych zestawów japońskich operatorów. Źródło: opis wydania Unicode 6.0
Praktyczna wartość standaryzacji polega na tym, że różne programy mogą używać wspólnych identyfikatorów znaków. Ogólnym celem Unicode jest zapewnienie jednolitej obsługi znaków między platformami i językami. Źródło: What is Unicode?
To wyjaśnia jedną z cech dzisiejszego działania: skopiowany tekst może przenosić te same znaki, podczas gdy na stronie odbiorczej pojawia się inny rysunek. Wspólne identyfikatory i widoczna grafika pozostają odrębnymi warstwami.
Co z tego wyjaśnia twój dzisiejszy telefon?
Stare :-) nadal można wpisać za pomocą znaków interpunkcyjnych. Emoji 🙂 możesz przesłać jako znak, a jego rysunek dostarcza system odbiorczy. Wprowadzenie nowego emoji do standardu może wymagać dodatkowej aktualizacji na telefonie lub w aplikacji.
Wspólne identyfikatory ułatwiają więc przesyłanie, ale do wspólnego rozumienia potrzebna jest też rozmowa. Czytając stare wiadomości, uwzględnij ówczesne zwyczaje i kontekst. Dzisiejszy slang sam w sobie nie wyjaśnia, co ktoś miał na myśli lata temu.
W artykułach o różnicach w formach i odmiennych rysunkach na urządzeniach możesz przetestować to na dzisiejszych przykładach.
Zabierz ze sobą istotę
Quiz z trzema pytaniami
Spróbuj zastosować przeczytane informacje. Zaznacz jedną odpowiedź na każde pytanie; każda poprawna odpowiedź jest warta jeden punkt. Ocena odnosi się do tych trzech sytuacji, a Twoje odpowiedzi nie są przechowywane ani wysyłane.
Przy przykładach z lat 1982, 1999 i 2010 dopisz, jaką zmianę techniczną pokazują.
Przy przykładach z lat 1982, 1999 i 2010 dopisz, jaką zmianę techniczną pokazują.
Przeczytaj ponownie odpowiedni etap w tabeli chronologicznej.
W trzech pytaniach rozróżniłeś formę, identyfikację i interpretację; sprawdź jedno z oryginalnych źródeł.
Rozwiązania i wyjaśnienia
- Pierwszy składał się ze znaków interpunkcyjnych, drugi z małych znaków graficznych. Dwa historyczne etapy wykorzystywały różne formaty techniczne.
- Różne programy mogą obsługiwać te same znaki. Identyfikacja ułatwia interoperacyjność, ale wygląd i interpretacja mogą się nadal różnić.
- Wraz z kontekstem epoki i pozostałymi zdaniami rozmowy. Bez ówczesnych zwyczajów i tła historycznego dzisiejsza interpretacja może być myląca.
Policz swoje poprawne odpowiedzi: każda jest warta jeden punkt. Brak odpowiedzi to zero punktów.
- 3 punkty: W trzech pytaniach rozróżniłeś formę, identyfikację i interpretację; sprawdź jedno z oryginalnych źródeł.
- 2 punkty: Przeczytaj ponownie odpowiedni etap tabeli chronologicznej.
- 0–1 punkt: Dopisz przy przykładach z lat 1982, 1999 i 2010, jaką zmianę techniczną wskazują.
