สรุปสามเหตุการณ์สำคัญ:
| ช่วงเวลา | ตัวอย่างที่มีบันทึกไว้ | อะไรเปลี่ยนแปลงไป? |
|---|---|---|
| 1982 | รอยยิ้มแบบข้อความของ Fahlman | ใช้เครื่องหมายวรรคตอนเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างข้อความตลกและข้อความจริงจัง |
| 1999 | ชุด 176 รายการของ DOCOMO | สัญลักษณ์ภาพขนาดเล็กถูกนำมาใช้ในข้อความบนมือถือ |
| 2010 | Unicode 6.0 | การระบุตัวตนของอักขระร่วมกันขยายไปสู่ชุด Emoji ที่ใหญ่ขึ้น |
เหล่านี้คือหมุดหมายที่มีบันทึกไว้ คุณสามารถพบแหล่งข้อมูลต้นฉบับที่เกี่ยวข้องในส่วนด้านล่าง
รอยยิ้มแบบข้อความที่มีบันทึกไว้จากปี 1982
ในข้อความที่เก็บรักษาไว้บนหน้าเว็บของมหาวิทยาลัย Carnegie Mellon ซึ่ง Scott Fahlman เขียนเมื่อวันที่ 19 กันยายน 1982 เขาได้เสนอให้ใช้สายอักขระ :-) เพื่อระบุข้อความตลก ในที่เดียวกันยังมีสายอักขระ :-( เพื่อแยกความแตกต่างจากข้อความที่ต้องพิจารณาอย่างจริงจัง นี่เป็นเหตุการณ์สำคัญที่มีบันทึกไว้อย่างดีในการใช้อิโมติคอนออนไลน์ แหล่งที่มา: การสนทนาต้นฉบับบนหน้าเว็บของ CMU
สัญลักษณ์แบบนี้ประกอบขึ้นจากเครื่องหมายวรรคตอนที่มีอยู่ ผู้ที่คุ้นเคยกับการใช้งานจะเข้าใจเจตนาของผู้เขียนได้ง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม การตีความต้องอาศัยความรู้ร่วมกัน: สัญลักษณ์เพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายบริบททั้งหมดของการสนทนาได้
สิ่งนี้ยังคงมีบทเรียนในปัจจุบัน ทีมงานหรือกลุ่มเพื่อนอาจสร้างสัญลักษณ์สั้นๆ ของตนเองได้ แต่สำหรับสมาชิกใหม่ สิ่งเหล่านี้อาจต้องมีการอธิบาย การเรียนรู้การใช้งานร่วมกันยังคงเป็นงานแยกต่างหากจากการแสดงผลทางเทคนิค
หนึ่งในหมุดหมายสำคัญของ Emoji บนมือถือญี่ปุ่น
NTT DOCOMO ได้เปิดตัวชุดอีโมจิ จำนวน 176 รายการในปี 1999 ภาพสัญลักษณ์ของ Shigetaka Kurita ถูกสร้างขึ้นในกรอบพิกเซลขนาด 12 × 12 คอลเลกชันของ MoMA กำหนดอายุของงานชิ้นนี้ไว้ที่ 1998–1999 และนำเสนอความสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการส่งข้อความบนมือถือด้วย แหล่งที่มา: MoMA, Shigetaka Kurita – Emoji
ในชุดดังกล่าวมีสัญลักษณ์ภาพอื่นๆ เช่น สภาพอากาศ ควบคู่ไปกับสีหน้า คำว่า "emoji" มาจากการรวมคำภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึง "ภาพ" และ "ตัวอักษร" ดังนั้น คำนำหน้า "emo" จึงอาจทำให้สับสนได้ง่ายสำหรับผู้ที่เชื่อมโยงกับคำว่า emotion ในภาษาอังกฤษ
ขนาด 12 × 12 พิกเซลเป็นกรอบที่แคบ: ต้องวาดสัญลักษณ์ที่จดจำได้ภายใน 144 พิกเซล ชุดที่ MoMA เก็บรักษาไว้นำเสนอผลงานการออกแบบเฉพาะนี้ อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถเชื่อมโยงประวัติทั้งหมดของการสื่อสารด้วยภาพเข้ากับชุดเดียวได้
การระบุตัวตนร่วมกันช่วยให้การทำงานข้ามระบบง่ายขึ้น
Unicode 6.0 2010 เปิดตัวเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม การขยายตัวที่สำคัญอย่างหนึ่งของการเปิดตัวนี้เกี่ยวข้องกับ Emoji และมีไฟล์ข้อมูลแยกต่างหากที่เชื่อมโยงสัญลักษณ์ต่างๆ กับชุดของผู้ให้บริการญี่ปุ่นในอดีต แหล่งที่มา: คำอธิบายการเปิดตัว Unicode 6.0
คุณค่าในทางปฏิบัติของการกำหนดมาตรฐานคือ โปรแกรมต่างๆ สามารถใช้ตัวระบุอักขระร่วมกันได้ วัตถุประสงค์ทั่วไปของ Unicode คือเพื่อให้มั่นใจในการจัดการอักขระที่เป็นเอกภาพระหว่างแพลตฟอร์มและภาษาต่างๆ แหล่งที่มา: What is Unicode?
สิ่งนี้อธิบายลักษณะเฉพาะประการหนึ่งของการทำงานในปัจจุบัน: ข้อความที่คัดลอกไปอาจนำพาอักขระชุดเดิมไป แต่ภาพที่ปรากฏบนฝั่งผู้รับอาจแตกต่างกัน การระบุตัวตนร่วมกันและกราฟิกที่มองเห็นยังคงเป็นชั้นข้อมูลที่แยกจากกัน
โทรศัพท์เครื่องปัจจุบันของคุณอธิบายสิ่งใดได้บ้าง?
:-) แบบเก่า ยังคงพิมพ์ได้จากเครื่องหมายวรรคตอน ส่วน Emoji 🙂 สามารถส่งต่อได้ในฐานะอักขระ โดยระบบฝั่งผู้รับจะเป็นผู้แสดงภาพ การเพิ่ม Emoji ใหม่เข้าสู่มาตรฐานอาจต้องมีการอัปเดตเพิ่มเติมบนโทรศัพท์หรือในแอปพลิเคชัน
ดังนั้น การระบุตัวตนร่วมกันจึงช่วยในการส่งต่อ แต่การตีความร่วมกันต้องอาศัยบริบทของการสนทนาด้วย เมื่ออ่านข้อความเก่า ให้คำนึงถึงธรรมเนียมและบริบทในยุคนั้นด้วย สแลงในปัจจุบันเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายได้ว่าใครบางคนคิดอย่างไรเมื่อหลายปีก่อน
คุณสามารถทดลองสิ่งนี้กับตัวอย่างในปัจจุบันได้ในบทความเกี่ยวกับ ความแตกต่างของรูปแบบ และ ภาพที่ต่างกันบนอุปกรณ์ต่างๆ
นำสาระสำคัญติดตัวไปด้วย
แบบทดสอบความรู้ 3 ข้อ
ลองดูว่าคุณจะใช้สิ่งที่อ่านไปอย่างไร เลือกคำตอบหนึ่งข้อต่อคำถาม; คำตอบที่ถูกต้องแต่ละข้อได้หนึ่งคะแนน การประเมินผลให้ข้อเสนอแนะสำหรับสถานการณ์ทั้งสามนี้ เราไม่เก็บหรือส่งคำตอบของคุณ
เขียนระบุการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคที่แสดงโดยตัวอย่างจากปี 1982, 1999 และ 2010
เขียนระบุการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคที่แสดงโดยตัวอย่างจากปี 1982, 1999 และ 2010
อ่านเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องในตารางลำดับเวลาอีกครั้ง
ในคำถามทั้งสามข้อ คุณได้แยกแยะระหว่างรูปแบบ การระบุตัวตน และการตีความ; ลองดูแหล่งข้อมูลต้นฉบับหนึ่งรายการ
คำตอบและคำอธิบาย
- อันแรกสร้างขึ้นจากอักขระข้อความ ส่วนอันหลังสร้างขึ้นจากอักขระภาพขนาดเล็ก จุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์ทั้งสองใช้รูปแบบทางเทคนิคที่แตกต่างกัน
- โปรแกรมต่างๆ สามารถจัดการอักขระชุดเดียวกันได้ การระบุตัวตนช่วยให้การทำงานร่วมกันได้ง่ายขึ้น แต่ภาพและการตีความอาจยังคงแตกต่างกัน
- พร้อมกับบริบทในยุคนั้นและประโยคอื่นๆ ในบทสนทนา หากขาดธรรมเนียมและภูมิหลังในยุคนั้น การตีความในปัจจุบันอาจทำให้เข้าใจผิดได้
นับคำตอบที่ถูกต้องของคุณ: แต่ละข้อได้หนึ่งคะแนน คำตอบที่ข้ามได้ศูนย์คะแนน
- 3 คะแนน: ในคำถามทั้งสามข้อ คุณได้แยกแยะระหว่างรูปแบบ การระบุตัวตน และการตีความแล้ว ลองตรวจสอบแหล่งข้อมูลต้นฉบับดู
- 2 คะแนน: ลองอ่านช่วงเวลาที่เกี่ยวข้องในตารางลำดับเวลาอีกครั้ง
- 0–1 คะแนน: จดบันทึกไว้ข้างๆ ตัวอย่างปี 1982, 1999 และ 2010 ว่ามีการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคอะไรบ้าง
